» » وضعیت اسفناک شیرخوارگاه های کودکان بی سرپرست تهران
671 0

 می‌گویند «شبه خانه» است؛ ولی کدام خانه را سراغ دارید که در یک اتاق کوچک، یکی نه، دوتا، نه، حداقل 15 کودک را در آن نگه دارند؟ آن هم با یک مربی. امروزه کودکان بد سرپرست یا بی‌سرپرست در مراکزی مثل شیرخوارگاه یا مراکز شبه خانواده نگهداری می‌شوند. جایی که قرار است نقش خانه را برای آنها تداعی کند. تصورش مشکل است، تعداد زیادی کودک با امکاناتی بسیار اندک.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه ایران، فرقی نمی‌کند شیرخوارگاه آمنه، شبیر یا حضرت رقیه(س) باشد یا ترکمانی؛ کودک، کودک است و نگهداری از او هم در همه جا باید یکسان باشد. تفاوتی نمی‌کند در کدام یک از شیرخوارگاه‌ها بزرگ می‌شود، مهم این است که با چه امکانات و در چه شرایط محیطی و فیزیکی قرار دارد. سری به یکی از این شیرخوارگاه‌ها می‌زنیم؛ شهری که 400 کودک بی‌سرپرست و بد سرپرست را در خود جای داده است، کودکان این شهر، تنها گناه‌شان این است که پدر و مادر ندارند و نمی توانند از حق‌شان دفاع کنند. چون پدرو مادرشان سالهاست که حقی برای آنها قائل نشدند. حالا که راهشان به اینجا افتاده، نه راه پیش دارند ونه راه پس، اینکه او بی‌سرپرست یا بد سرپرست است درست، ولی مستحق شرایط دشوار نیست تا قد بکشد.
تاکنون راهتان به یکی از شیرخوارگاه‌ها افتاده است؟اگر نه، بد نیست سری به آنجا بزنید و از نزدیک شاهد روند رشد کودکان آنجا باشید از صفر تا 6 سال، قد و نیم قد، پرتحرک یا گوشه گیر.
خودتان قضاوت کنید، در یک اتاق کوچک، یکی می‌خندد، دیگری گریه می‌کند، یکی شاد است دیگری حوصله کسی را ندارد و... فکر کنید با این همه تفاوت یک مربی برهمه آنها مدیریت کند و بخواهد نقش مادری را بازی کند. تصور کنید یکی از کودکان به هر دلیلی بیمار شود، کنترل اوضاع از دست‌تان خارج می‌شود. یکی پس از دیگری بیمار می‌شوند و...
غذا، خواب و هزاران مسأله دیگر وجود دارد که یک فرد نمی‌تواند همه آنها را مدیریت کند. ازدحام زیاد کودکان، ‌پذیرش کودکان بیش از ظرفیت و گنجایش فضا همه و همه می‌تواند بستر‌های لازم را برای وقوع یک اتفاق ساده فراهم کند تا به فاجعه تبدیل شود. مثلا همین چند وقت پیش بود که یک بیماری در شیرخوارگاه شبیر موجب شد تا 20 کودک راهی بیمارستان شوند و... این‌گونه اتفاقات زنگ خطری است که باید نسبت به آن واکنش نشان داد، واکنشی در حد عمل نه حرف.
براساس دستورالعمل تدوین شده در خصوص نحوه نگهداری از کودکان بی‌سرپرست در شیرخوارگاه‌ها از سوی سازمان بهزیستی به‌کار‌گیری یک پزشک متخصص اطفال، روانشناس، پرستار یا بهیار و یک مربی برای حداکثر شش کودک تا یک ونیم سال، یک ونیم تا 3 سال و 3 تا 5 سال الزامی است. این در حالی است که هنوز نتوانسته‌ایم فاصله را با این استاندارد حفظ کنیم و از آن دور شده‌ایم.
مراقبت در خانه
نکته‌ای که رضا رزاقی روانشناس و متخصص در امورکودکان جدا از خانه، به آن اشاره می‌کند و کار کردن با کودکان بی‌سرپرست در مراکز شبانه‌‌روزی بویژه در شیرخوارگاه را کاری حساس و دقیق می‌داند که تابع استانداردهای بالا و مستلزم صرف انرژی و نیروی فراوان است.
او، می‌گوید: افزایش تعداد کودکان و نوجوانان مقیم مراکز و به موازات آن افزایش تعداد مراکز شبانه‌روزی بویژه شیرخوارگاه‌ها، ضمن اینکه توجه به برنامه‌های مراقبت در خانواده، هدایت و انتقال این کودکان به خانواده‌ را دوباره مطرح می‌سازد، ساماندهی مراکز شبانه‌روزی را نیز در اولویت قرار می‌دهد. بر این اساس سازماندهی پرسنل، خدمات آموزشی خاص و برنامه‌ریزی خدمات همچون برنامه‌های مشارکتی و توانمندسازی از موضوعات مهمی خواهند بود که در زمینه خدمات کودکان باید مورد توجه قرار گیرند.
او می‌افزاید: راه‌حل‌هایی که برای این مسأله اتخاذ شده، همواره خطرات و تبعات خاصی برای سازمان بهزیستی داشته است. در حوزه مراقبت از کودکان بی‌سرپرست آنچه باید بیشتر به آن توجه شود کمک به کودکان بی‌سرپرستی است که توسط بستگان یا در خانواده جایگزین تحت مراقبت قرار می‌گیرند. از آنجا که مراقبت از کودکان در شیرخوارگاه‌ها بیشتر انعکاس رسانه‌ای می‌یابد، این تصور کلیشه‌ای در بین مردم و خیرین به وجود می‌آید که کودکان بی‌سرپرست اغلب در مراکز شبانه‌روزی تحت مراقبت هستند.
به گفته او، آنچه اهمیت دارد از یک سو کاهش و حذف تدریجی شیرخوارگاه‌‌ها و از سوی دیگر تقویت مراقبت از نوزادان و نونهالان در محیط خانواده است. با آنکه یکی از مهمترین شیوه‌های انتقال آنها به خانواده فرزندخواندگی است، اما تا فراهم شدن شرایط برای انتقال نوزادان و نونهالان به خانواده‌های فرزندپذیر، گاه بسیاری از آنها مجبور به اقامت در شیرخوارگاه‌ها و خانه‌های نو‌نهالان به مدت طولانی خواهند بود. شرایطی که مناسب رشد طبیعی این کودکان نیست و آنها را در اغلب موارد با تأخیرهای رشدی جدی از لحاظ جسمی، شناختی، عاطفی و اجتماعی مواجه می‌سازد. بنابراین باید از الگوهایی حمایت کرد که تحت عنوان مراقبت‌های قبل از فرزندپذیری و مشارکتی انعکاس پیدا کرده‌اند. این نوع مراقبت‌ها مبتنی بر الگوهای مراقبت خانواده هستند و از مراقبت‌های سنتی مانند مراقبت‌های اقامتی شبانه‌روزی فاصله می‌گیرند، موضوعی که متأسفانه در اولویت سازمان
بهزیستی نیست.

اطلاعات

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.